Dirigeren een studie voor het leven

De studie aan het Prins Claus Conservatorium te Groningen   is een pittige, maar gedegen opleiding. Tijdens deze opleiding wordt er veel, onder begeleiding van de docenten, gesproken over het vak en gestudeerd. Naast de talrijke studieopdrachten is er veel ruimte om het vak te leren d.m.v. praktijkuren en gezamenlijke stageavonden.. Tijdens dergelijke stageavonden kan men elkaar bekritiseren, maar ook helpen. Op deze manier leren de studenten ook veel van elkaar.

Na deze opleiding sta je er echter vaak alleen voor. Gaat het goed met je orkest?

Je krijgt dan bijna nooit een opmerking die te maken heeft met je vaardigheden als dirigent, zeker als de resultaten op een concours ook nog goed zijn. Maar gaat het wat minder goed, dan staan veel muzikanten en collega’s vooraan om commentaar op jou te geven. En dan heb ik het niet over opbouwende kritiek. Op positieve correcties van collega’s lijkt wel een taboe te rusten. Ligt dit aan het feit dat je collega-dirigenten misschien later op een of andere wedstrijd je concurrenten zijn? Waarom zou je dan helpen?

Een dirigent staat er dus wat dat betreft vaak alleen voor en moet zich dan afvragen: doe ik het wel goed en hoe ontwikkel ik me verder om beter te worden. Hoewel er natuurlijk ook veel dirigenten zijn die zichzelf deze vraag nooit stellen. Daarbij komt nog dat in principe elke dirigent vrij eigenwijs is en niet open staat voor een andere visie. Bij de meeste staat dan ook een verdere ontwikkeling stil.

Misschien moet Keunstwurk (die veel goed werk doet) of de NFCM toch maar eens een onderzoek doen naar de behoefte van bijscholing. Op deze manier zou de kwaliteit van de dirigenten, en dan ook van de orkesten, kunnen worden verbeterd. Want:

dirigeren is een studie voor het leven.

 

Klaas van der Woude

Hoofdvakdocent HaFaBra Direktie, PCC Groningen